Reisverslagen!‎ > ‎

De wereld biedt genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.

Geplaatst 18 jun. 2011 15:53 door Hendrik Hofstra   [ 15 sep. 2011 07:14 bijgewerkt ]

Op veler verzoek een nieuwe update van onze verslaggever uit Cusco. En hou je vast want er is veel gebeurd de afgelopen weken!

Allijantju wajkge’s y warmi’s (how youre doing brothers 

Peru 2

and womans) om in gebrekkig Quechua, de taal van het oude incarijk te beginnen! Ik wil iedereen diep vanuit mijn hart bedanken voor hun steun bij het opzetten van mijn project, het geven van tips en advies en het sponsoren van dit project dat het geld zo goed kan gebruiken! Er is al meer dan 1500 euro opgehaald, wat mijn stoutste droom overtreft! Bedankt!!
 

Er is ontzettend veel gebeurd hier de laatste 2 maanden, dus hou je vast! Het project loopt super! Ik heb de eerste maand voornamelijk gebruikt om Spaans te leren, de cultuur te leren kennen en contacten te maken. De tweede maand stond in het teken van het leren kennen van de jongens in het project, de methodiek waar ze mee werken en het opzetten van mijn workshops. Ik heb daarnaast tijdens mijn reis naar Equador, om alvast mijn visum te verlengen, de tijd gehad om mijn script voor de documentaire af te maken. En de tijd heb ik gehad: een busreis van 120 uur, vele prachtige impressies, twee breakdance demonstraties en twee gewonnen busreizen van 21 uur later was ik weer terug in Cusco. 

Het lijkt alsof mijn geluk niet op kan hier, de vele mensen die ik in korte tijd heb ontmoet stellen mij in staat om binnenkort een professionele website online te zetten, een voetbaltoernooi op te zetten met de spelers van Cienciano (nr. 1 van Peru in voetbal), het geven van les in dans (popping and locking), het lenen van professioneel materiaal om mijn documentaire te maken en het bezoeken van de Machu Picchu! Heerlijk om hier in Cusco te zijn! De opbrengst van het voetbaltoernooi zal gaan naar sociale projecten! 

De competitie voor het team van Centro Juvenil Marcavalle (CJM) begint volgende week. Verschillende sponsoren zullen een plek krijgen op het nieuwe tenue van het voetbalteam van Centro Juvenil Marcavalle!
 

Ik ben in een prachtig project verzeild geraakt via de jongens en leraren leer ik over de prachtige cultuur van Peru alswel de schaduwkant daarvan. CJM voelt meer aan als een sociaal project dan een jeugdgevangenis. Geen grijze cellen maar open slaapkamers voor 40 personen met voor iedereen een fatsoenlijk bed. Er wordt vertrouwen gegeven aan de jongeren die aardappels mogen schillen met een mes in de avond. Vertrouwen dat wordt beloond door het feit er geen levensbedreigende situaties voorkomen binnen CJM.

De kennismakingsperiode was een boeiende alsook een lastige. Het begon met een week opknappen van het project, waar eigenlijk geen geld voor was. Niet verwonderlijk aangezien het project het moet doen met een slordige 2,5 sol (0.60 eurocent) per kind per dag. De noodzaak was hoog want de baas van de baas van de baas zou het project voor het eerst in !14! jaar bezoeken (ook de baas van die gevangenis waar onze landgenoot Joram zit). Alle zeilen moesten worden bijgezet. De 96 jongeren in het project fungeerde als goedkope werkkrachten om het gigantische complex op te knappen. Dit was hoog nodig aangezien sommige gebouwen van ellende uit elkaar vielen! Velen van jullie hebben daar een bijdrage aan geleverd: vele oude machines zijn vervangen. Ook dit was hoognodig zo zijn er genoeg verhalen van mensen die een vinger zijn verloren tijdens het werken met de machines. Ontzettend bedankt namens de directeur en alle anderen binnen dit project!

Deze 1e week gaf me de tijd het respect te winnen van de jongens en de jongens te leren kennen. Bizarre verhalen gehoord van misdrijven die zijn gepleegd. Misdrijven waarvan ik voor dit project zou hebben gezegd, als je deze pleegt mag je wat mij betreft naar de andere wereld worden geholpen. Zo leerde ik een jongen kennen, vriendelijk, behulpzaam en super gemotiveerd om hard te werken. Een jongen die opgroeide in een super arme omgeving zonder contact te hebben met de big wide world, een jongen die niet weet hoe het is om naar school te gaan. Vele verhalen grijpen me aan, het is hier niet uitzonderlijk om letterlijk te werken om te leven tot je niet meer kan. Zwaar werk in een kamp voor 12 uur per dag waar je slechts onderdak en eten voor in ruil mag verwachten en dat vanaf je 14e tot je dood. Vervroegd met pensioen gaan? Een uitkering? De WAO? Kennen ze daar niet hoor! Zo zag ik een man met één been werken in de bouw, en hij werkte hard! Het is maar net welke verwachtingen jouw omgeving heeft. Maar terug naar de jongen. Deze jongen haalde het in zijn hoofd om op 16 jarige leeftijd een gruwelijke misstap te maken! Op het eerste oog een doodgewone jongen, een harde werker, iets wat timide maar altijd behulpzaam. Een jongen die in een omgeving opgroeide waar hij geen fatsoenlijke opvoeding heeft gekregen, waar hem niet werd geleerd op school over normen en waarden of over goed en slecht. Een barslechte situatie thuis, zijn ogen die zaken waarnamen die op wrede prehistorische taferelen doen lijken. Een jongen die keihard in de fout ging! In dit project hoeft hij zich geen zorgen te maken over eten en drinken, hier leert hij over goed en kwaad, normen en waarden. Dit is zijn paradijs! Hier leert hij te dromen over een toekomst zonder problemen. Zijn droom is later in de bouw te gaan werken, een familie te stichten waarin zijn vrouw niet hoeft te werken. Ik zie deze jongen eerder als slachtoffer van het leven dan als dader van een verschrikkelijke misdaad.

Ik ging opzoek naar wat deze jongens gemeen hebben en kwam tot de conclusie dat ze allemaal uit bizarre en belabberde situaties kwamen waar sprake was van pure armoede. Ik stel mezelf de vraag: daders of slachtoffers?

Dit zijn op het eerste oog moeilijke jongens, ik werd de eerste dagen vaak voor de gek gehouden, uitgescholden en bedreigt met de dood. Ik was de zoveelste rijke gringo die toch niet begrijpt uit wat voor situaties zij kwamen. Zo bedreigde een jongen me een keer en zei dat hij me zou neersteken.. Ik pakte de jongen direct terug met een grap. En zei in Peruaanse slang dat steken voor meisjes is. Zijn vriendjes lachten hem uit, hij was de eerste die een grap niet kon handelen en daagde me uit voor een gevecht. Hoe reageer je in zo'n situatie....? Iedereen was stil en dit hoorde een bedrijgende situatie te zijn. Ik reageerde met een lach en vertelde dat ik hield van een sparring partijtje boksen aangezien ik ook bokste in Nederland. Ik ging klaar staan in gevechtshouding met een lach en vertelde hem dat ik hem een paar trucjes zou leren. Ik legde hem uit in gebaren dat als ik mijn hand op zijn voorhoofd zou leggen hij nooit bij mijn hoofd zou komen. Iedereen ging kapot van het lachen en de spanning was weg! Op deze manier win ik hun respect, stel ik me niet te ver boven ze maar behoud wel een gezonde afstand. 

De jongens zijn vrij fysiek ingesteld, houden van een stoeipartijtje en geregeld loopt er iemand rond met een blauw oog. De stoeipartijtjes zijn harder dan in Nederland al zijn ze wel vriendschappelijk. Dit was lastig om te begrijpen in het begin. De lach waarmee ze stoeiden verbergt een onzekerheid die ze niet willen tentoonstellen. De wet van the survival of the fittest heerst hier. Mijn tactiek was de informele leiders uit de groepen te trekken, ze belangrijk maken, naar ze te luisteren en ze verantwoordelijkheid geven. Als ik belachelijk wordt gemaakt wordt me dit direct verteld. Ik reageer door de jongen terug te pakken met het maken van een geintje. Humor werkt!!

Als ik het project nu binnen loop is het geen weerga van spottende opmerkingen jegens mij meer. De jongens maken er een competitie van wie me als eerst een hand kan geven. Het is Hola que tal Enrique/ profe, todo bien? (Hallo Hendrik/ leraar, alles goed met je?) De jongens proberen vrienden met me te worden, vragen me hun danspasjes en voetbaltrucjes te leren en geven me armbandjes die ze zelf maken. Het is de omgekeerde wereld, zij proberen mijn respect te winnen. Heerlijk gevoel!!

De jongens zijn enthousiast, willen ontzettend graag leren en vooral breakdance blijkt een schot in de roos te zijn. Ook de voetbaltrucjes zijn interessant en nieuw voor ze. Nadat ik me op veel vlakken heb moeten bewijzen, kan ik nu in alle rust lesgeven waar ik ontzettend blij mee ben. De ervaringen van ex leraren/ vrijwilligers in het lesegeven aan deze jongeren zijn nogal negatief. Maandag de volgende uitdaging: de eerste keer Engelse les geven! 

Het werken aan de documentaire kent wat tegenslagen. Het geluid van de door Canon gesponsorde camera valt vies tegen en dus zal ik opzoek moeten gaan naar een geluidsrecorder. Daarnaast kent de camera wat problemen met scherpstellen, het is dan ook een camera die door de pers werd gebruikt voor het nemen van foto’s en niet voor het opnemen van films, ondanks dat de camera HD opneemt. De mogelijkheden van het maken van prachtige shots hier is daarentegen onbeperkt. Het verhaal dat ik wil vertellen met de documentaire gaat hopelijk geweldig worden! Ik heb toestemming gekregen om het verhaal achter de jongens vast te leggen en ga dus binnenkort de families bezoeken van verschillende jongens zodat ik kan laten zien welk verhaal erachter de jongens schuil gaat, super interessant! 

Ik heb bijgevoegd vele foto’s om een beeld te geven van het Peru dat verborgen ligt voor de gemiddelde toerist. Zo ben ik een dagje mee geweest met mijn Peruaanse oom naar een klein dorpje dat op twee uur van Cusco ligt en een beter beeld geeft van de armoede waarin veel mensen zich bevinden. Het is bizar om te zien hoeveel ongelijkheid hier is. Dat verhaal sluit mijn familie niet uit. Mijn paps hier die als kunstenaar een moeilijk en arm bestaan leidt terwijl zijn ouders, broers en zussen zwemmen in het geld. Het is alsof hier niemand rijkdom wordt gegund zelfs niet binnen families. Hier heb je vrienden als je rijk bent, voor zover je dit echte vrienden kunt noemen… Mijn Peruaanse paps is tevreden met het bestaan dat hij leidt, het lijkt alsof zijn 

Peru 3

broers, zussen en ouders dat niet zijn. Gandhi zei ooit heel toepasselijk: De wereld biedt genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht. 

Cusco heeft ontzettend veel te bieden, vandaar de vele toeristen. Wel wordt ik soms een beetje moe van de randverschijnselen die toerisme met zich meebrengt:
No gracias, ik hoef geen massage. Ik heb vandaag geen interesse in schilderijen. Die lama is prachtig maar ik hoef er niet mee op de foto. Ik hoef geen vinger poppetjes of cocaine, zeker niet als het gratis is en ja gister ook al niet en morgen ook niet en donder op met je sigaretten en marihuana! LAAT ME MET RUST!! Dat gaat er wel eens door mijn hoofd wanneer ik over de plaza de armas loop, toch zeg ik elke keer vriendelijk no gracias. Ik geef een zwerver een sol en vraag me af wat zal hij er voor gaat kopen. Ik heb besloten alleen nog maar voedsel en drinken te geven aan bedelaars. Er zijn hier gigantisch veel toeristen met grote camera’s, zoals ik, tegelijkertijd zie je arme kinderen levend op straat werkend gedurende de hele nacht omdat ze bij vroeg thuis komen geslagen worden door hun ouders. Zet je aan het denken…

Nog ff Piets weerbericht: aan het weer hier valt geen touw vast te knopen, ene minuut brand de zon fel en kleuren mensen rood vervolgens bewolkt en loopt iedereen bibberend en blauw rond, balend dat ze hun jas zijn vergeten. En zo gaat dat dus elke dag goed,

Oant moarn! Hasta el proximo! Cuidate! En thanx! voor het lezen van mijn reisverslag! 

Comments