Reisverslagen!‎ > ‎

"No es soroche, es la emociòn de estar tan cerca al cielo!"..

Geplaatst 24 apr. 2011 20:51 door Hendrik Hofstra   [ 6 sep. 2011 12:26 bijgewerkt ]

Tijd voor een eerste teken van leven uit de Andes. Hoge bergen, diepe dalen, pure armoede, een rijkheid aan historie en cultuur, idylische dorpjes, gigantische steden, criminaliteit en inspirerende mensen. Peru is het land dat verzoend lijkt met het woord tegenstrijdigheid! Peru heeft alles, kun je ook zeggen. Een klimaat waarbinnen heftige regenbuien worden afgelost door droogte. De zon die gezond is maar tegelijkertijd, door een gat in de ozonlaag, flink wat narigheid kan veroorzaken. Op 3000 meter hoog ligt Cusco, eindelijk aangekomen na een rit van 40 uur. De busreis was prachtig maar lang. Op deze hoogte is de zon muy fuerte! Ik ben niet vaak verbrand geweest in mijn leven, ik heb er nu toch echt aan moeten geloven.

Aan de andere kant: de zon schijnt hier de hele dag! En dan de prachtige indrukken die ik op doe en aan de andere kant de hoogteziekte die erinsloeg als een baksteen, gelukkig kennen ze hier een magisch toverdrankje: Coca thee! Heerlijk! Leuk ook hoe ze de hoogteziekte hier uitleggen: “No es soroche, es la emociòn de estar tan cerca al cielo!” Wat vrij vertaald betekend: “Nee het is niet de hoogteziekte het is het gevoel dat je krijgt als je dichter bij god komt!”

 

Peru herbergt alle landschappen, van de costa (ook wel de woestijn genoemd waar het op bepaalde plekken droger schijnt te zijn dan in de Sahara) naar de siërra (de prachtige bergen die de andes kleur geven om in de selva de beruchte jungle ook wel Amazone genoemd te eindigen). Zoals ik eerder al zei: Peru heeft alles.

Armoede en rijkdom, corruptie en oprechte gastvrij/ vrijgevigheid. Ik was gewaarschuwd voor deze gastvrijheid. Ik zou een zak geld zijn op twee benen. Ik kies ervoor geen waarde te hechten aan dit vooroordeel ook al ben ik daarmee hard op mijn plaat gegaan (maar dat later).

Een zak geld op twee benen: 15 eurocent voor een busrit die je naar de andere kant van de stad brengt (30 minuten) is een lachertje voor de verwende Nederlander. Ik ben dan ook altijd, vrijgevig als ik ben, bereid om 5 eurocent fooi te geven. Hoezo Nederlanders zijn gierig?

 

Weinig zuurstof op deze hoogte. 50 Meter rennen en mijn tong hangt ergens achter in mijn keel en dat terwijl ik toch redelijk bedreven ben in sport. Een potje voetbal ging me slecht af. Ik begrijp nu waarom het baltempo hier zo laag ligt. Ben met mijn padre de la casa Rudy naar een wedstrijd geweest van de cienciano’s, traag maar spectaculair! Het schijnt hier gebruikelijk te zijn om het veld op te rennen als supporter. Hekken met prikkeldraad en ijzeren punten zouden dit moeten voorkomen. Toch is het elke twee wedstrijden raak heb ik me laten vertellen. Cienciano won na een discutabele beslissing van de grensrechter om een goal af te keuren door buitenspel. Aan het eind van de wedstrijd heeft hij het geweten. 30 Gasten van de tegenpartij sprongen na het fluitsignaal boven op hem. Tientallen militairen en politieagenten die opgesteld stonden langs het veld legitimeerde hun aanwezigheid. In een colonne van agenten en militairen werden de arbiters het veld afgeleid. Zie ook de foto’s die dankzij de door Canon gesponsorde camera aardig zijn geworden! Ik voel me soms net een journalist hier met zo’n gigantisch apparaat om mijn hals!

 

Veel criminaliteit hier trouwens. Gerold worden, dat zal mij niet overkomen, dacht ik zo…

Maandag liep ik over “het” plein Plaza de Armas tijdens één van de belangrijkste evenementen in Cusco, de opening van Semana Santa ook wel bekend als de week voor Pasen. In Cusco is dat een gigantisch belangrijke dag, niet verwonderlijk aangezien 90 procent van de bevolking zichzelf als katholiek bestempelt. Een geweldig uitzicht had ik, ik ben immers minimaal drie koppen groter dan de gemiddelde Peruaan. Die lengte kan ook een nadeel zijn. Een blanke gast van 2 meter wordt niet snel over het hoofd gezien door de op roven gebrande zakkenroller waartoe vele jongens van een jaar of 16 zich hier mogen rekenen heb ik me laten vertellen! Een plaag, verschrikkelijk creatief en handig in het ontfutselen van waardevolle spullen. Mijn lerares, mijn Peruaanse vader, moeder en zusjes hebben dit in de afgelopen twee weken ook ondervonden, allen van hun mobiel beroofd! Ik was dus gewaarschuwd. Ik maakte me geen zorgen, mijn go go gadget legs zijn snel genoeg om elke dief binnen no time in de kraag te vatten. Het mocht allemaal niet baten, drie beuken van drie verschillende gasten in mijn rug en 1 seconde later had ik één Peruaanse jongen in mijn handen en was ik een blackberry armer. Daar sta ik dan zonder ook maar enig idee te hebben of deze jongen de gene was die mijn blackberry had gepakt. Jammer! Hij leeft nog. Die gastjes moeten ook ergens van rond komen.

 

Mijn gastfamilie was erg enthousiast over mijn voornemens en het filmpje! Het leidde tot een uitnodiging voor een Aerobic workshop waarvoor speciaal uit Lima een internationaal bekend gezelschap op kwam treden. De locatie was dan ook druk bezet. Aerobic bleek een mix van tai bo (thai boksen op muziek), salsa en merengue. Lachen! Het leidde tot een uitnodiging om zelf les te geven! Binnenkort mijn eerste les!

 

Roba focos (lampen steler) is mijn bijnaam die ik dank aan mijn lengte. Ik ben hier duidelijk een publiekstrekker. Ik mag dan ook om de 5 seconden een belangstellende Peruaan uitleggen dat Brinta mijn geheim is. Peruanen staan bekend om hun humor, humor die geboren blijkt uit de creativiteit die ontwikkeld is om barre tijden van economische recessies en politieke wanorde te doorstaan. Zie ook de documentaire El olvido, een topper om de Peruaan te leren kennen!

 


Cuzco is een toeristische trekpleister. Ga iets verder dan het prachtige culturele centrum en je komt in wijken uit als Marcavalle waar ik woon. Een armoedige wijk met 

1e impressie Peru!

kleine onafgemaakte appartementen dicht op elkaar gestapeld. Ik woon in zo’n appartementje bij mijn gastfamilie. Ontzettend warme mensen waar ik me binnen no time thuis ben gaan voelen. Papa Rudy is artiest, mama Grima is huiskok, mijn zusjes Grace en Arely (14 en 18) studeren en mijn broertje Victor van twee is hartensteler van beroep.

 

Ik ben de eerste maand voornamelijk bezig met het leren van Spaans. Gaat uitstekend ik pak het snel op volgens mi profesora ingles! Daarnaast heb ik de eerste shots gemaakt voor de documentaire en heb ik kennis mogen maken met de kleine terroristen van Centro Juvenil Marcavalle.

Direct een klik met die gastjes die me binnen no time alle vieze woordjes in het Spaans hebben geleerd. Super veel energie en enthousiasme. Raar om dan te horen dat 10 van de 90 jongeren zit voor moord. Het is me heel duidelijk geworden dat het niet echt een jeugdgevangenis is maar meer een heropvoedingsinstituut. Het zijn jongens die een tweede kans verdienen. Het zijn dan ook jongens met een verhaal, een rampzalige achtergrond. Ik ben super gemotiveerd om deze jongens te helpen!

 

Ik hoor en zie wat er in Nederland allemaal gebeurd en kan niet uitleggen in woorden hoe blij ik ben met alle berichten, gelukswensen, donaties en hulp bij het opzetten van dit project! Ik begrijp er nog steeds helemaal niks van. Er zijn inmiddels al zo’n 100 shirtjes verkocht!! Er zijn veel mensen die mijn project promoten uit eigen beweging bij hun baas, familie, kennissen en vrienden! Super!!!! Bij deze allemaal ontzettend bedankt!! Mede dankzij het filmpje zijn er super veel mensen bereid geweest te sponsoren! De teller staat inmiddels al op zo’n 700 euro!! Dit geld is hier ontzettend veel waard en kan ontzettend goed gebruikt worden. Jullie beseffen niet hoe belangrijk dit is voor deze jongeren die anders op de straat moeten leven, in de cel belanden of thuis mishandeld blijven worden, namens de directrice van het project moet ik jullie ontzettend bedanken! Un abrazo muy fuerte!!!

Helaas is het niet mogelijk om hier te reageren op dit bericht. Wel kun je een mailtje sturen of op FB een berichtje achterlaten! Ik vind het leuk om ze te lezen! Hasta el proximo!!
Comments